Beste mensen,
Het gaat stilaan terug naar Kerst en Nieuwjaar toe. Dit wordt het tijdstip in het jaar waarop we terugdenken aan het kleine ongelukje met onze hond "Jacko". Hij is vorig jaar met succes bij jullie geöpereerd aan zijn rechterknietje. Mama en Papa We hadden jullie beloofd als bedanking een fotootje te sturen van onze deugeniet. Hij is ondertussen sedert 26 juli 2007 - 2 jaar geworden. En we zijn tot op heden nog steeds heel blij dat we die operatie hebben laten uitvoeren.
Nogmaals dankjewel.
Dag Dokter Janssens,
het is al weer 6 weken geleden dat U onze Whippet Femke geopereerd heeft.
We durven nu stellen dat met de pericardiectomy een juiste keuze
gemaakt is. Het dier is goed hersteld, de ademhaling in rust is normaal
(12 tot 15x per minuut). Vandaag hebben we haar voor het eerst sinds
ons vertrek uit de Anubiskliniek gewogen en ze weegt 11,05 kg. 300
gram meer dan op 18 februari, maar ze is iets dikker geworden. Het is
weer de oude Femke, ondernemend en zeer actief. Femke kan weer flinke
wandelingen aan en ze rent weer door de tuin.Vandaag
zijn we bij Brecht Loyson geweest. Hij heeft haar onderzocht en
vertelde ons dat longen en hart normaal functioneren, zonder
bijgeluiden. Ook Brecht was heel tevreden.Een
controle bezoek aan de Anubis kliniek hebben we steeds uitgesteld.
Enerzijds omdat bij Femke alles gedaan was wat maar mogelijk was en
anderzijds omdat wij voor onze eigen gemoedsrust niet geconfronteerd
wilden worden met berichten over eventuele nieuwe vochtopstapeling.
Met het vorderen van de tijd worden wij er steeds geruster op dat het
allemaal wel goed zal komen.Indien
U het desalniettemin toch nodig vindt om Femke nog eens te zien, moet U
ons dit laten weten. Omdat het ook voor U belangrijk is houden wij U
natuurlijk verder op de hoogte van de gezondheidstoestand van Femke.
Wij danken U van harte voor Uw inzet en verzoeken U tevens om Uw
medewerkers Dr van Geffen, Dr Bouvez en Dr Daems te danken voor
hun inzet en opvang in soms moeilijke omstandigheden.
Waf,
Dit is een klein afscheidsbriefje dat ik door mijn baasje laat schrijven omdat ik het zelf niet kan.
Als jullie dit lezen dan ben ik reeds "ergens anders" aan het spelen met mijn broer Benson en mijn Goeroe Chico.
Ik ben hier heel gelukkig, al ben ik dat in die 17 jaar in Sint Job meer dan zeker óók geweest.
Zo'n zes weken terug heb ik nog een pracht van een vakantie mee mogen maken in Zwitserland.Ik heb hierover nog een artikeltje laten schrijven dat in oktober in de Woef komt.Ze zullen het me niet meer voor kunnen lezen, maar zo zal ik er toch nog een beetje "zijn".
Ik weet dat mijn baasjes graag reisden, maar ze hebben me nooit in de steek gelaten.Ik mocht overal mee naartoe en mijn baas was de laatste jaren altijd in de buurt te vinden.
Maar aan alle mooie dingen komt op een dag toch een eind, zeker na 17 jaren.Reken maar uit aan maal 7, zelfs met maal zes mensenjaren zou iedereen al content geweest zijn !
De laatste week voelde ik dat het "genoeg" geweest was en dat mijn laatste wandeling er eindelijk aankwam.Ik heb ze gisteren, samen met mijn baas, nog kunnen doen.Ik heb van elk grassprietje en elke boom onderweg nog genoten en afscheid genomen.
's Namiddags ben ik vertrokken op een wandeling waar mijn baasjes me niet meer konden volgen....Ik weet dat ze in gedachten tóch meegegaan zijn en ik heb hun groeten overgebracht aan Benson en Chico die aan het einde op me stonden te wachten.....
Nog een poot en een blaf aan iedereen die ik gekend heb, treur niet om mij, ik maak het goed !
Als Engelse Cocker Spaniel vraag ik maar één ding,
Remember me....
Morris
