Aan gans de ploeg van dierenkliniek ANUBIS,
Beste mensen allemaal; via deze elektronische weg laat ik u graag weten dat mijn linker achterpoot haast volledig genezen is.
Deze was immers gebroken en werd door jullie goede zorgen weer een poot om 'u' tegen te zeggen.
Jullie zullen mij wel begrijpen dat ik mij als een pupje van amper drie maand ernstig zorgen maakte over mijn toekomstig hondenleven
De mensen zeggen wel eens : "op één been kan je niet staan". Maar geloof mij op drie poten ronddartelen is ook geen pretje.
Ik heb mij dan ook ten stelligste voorgenomen om in de toekomst telkens een lans voor jullie kliniek te breken in de plaats van een poot.
Tevens heb ik aan mijn baasje Dirk gevraag om even een foto van mij te nemen. Eigenlijk moet het zijn 'baas' in de plaats van 'baasje', want die man weegt 100 kilogram.
Maar als hond van bijna 6 maand ken ik ondertussen mijn wereld en wil mijn baas dan ook beleefd en respectvol behandelen.
Hijzelf kon jammer genoeg niet bij op de foto, want deze arme jongen van de buiten heeft nog een digitaal foto-toestel van voor de oorlog. Er staat zelfs nog geen zelfontspanner op.
Alle gekheid op een stokje; nogmaals mijn gemeende dank voor jullie goede zorgen en ik heb een been voor jullie klaar liggen, moesten jullie eens langs komen. Dirk, mijn baasje, heeft een duvel voor jullie klaar staan. Maar geloof me, dat is niet te drinken...
L
ieve Grobbendonkse groeten en een likje, vanwege
Gaston
Waf,
Dit is een klein afscheidsbriefje dat ik door mijn baasje laat schrijven omdat ik het zelf niet kan.
Als jullie dit lezen dan ben ik reeds "ergens anders" aan het spelen met mijn broer Benson en mijn Goeroe Chico.
Ik ben hier heel gelukkig, al ben ik dat in die 17 jaar in Sint Job meer dan zeker óók geweest.
Zo'n zes weken terug heb ik nog een pracht van een vakantie mee mogen maken in Zwitserland.Ik heb hierover nog een artikeltje laten schrijven dat in oktober in de Woef komt.Ze zullen het me niet meer voor kunnen lezen, maar zo zal ik er toch nog een beetje "zijn".
Ik weet dat mijn baasjes graag reisden, maar ze hebben me nooit in de steek gelaten.Ik mocht overal mee naartoe en mijn baas was de laatste jaren altijd in de buurt te vinden.
Maar aan alle mooie dingen komt op een dag toch een eind, zeker na 17 jaren.Reken maar uit aan maal 7, zelfs met maal zes mensenjaren zou iedereen al content geweest zijn !
De laatste week voelde ik dat het "genoeg" geweest was en dat mijn laatste wandeling er eindelijk aankwam.Ik heb ze gisteren, samen met mijn baas, nog kunnen doen.Ik heb van elk grassprietje en elke boom onderweg nog genoten en afscheid genomen.
's Namiddags ben ik vertrokken op een wandeling waar mijn baasjes me niet meer konden volgen....Ik weet dat ze in gedachten tóch meegegaan zijn en ik heb hun groeten overgebracht aan Benson en Chico die aan het einde op me stonden te wachten.....
Nog een poot en een blaf aan iedereen die ik gekend heb, treur niet om mij, ik maak het goed !
Als Engelse Cocker Spaniel vraag ik maar één ding,
Remember me....
Morris
Beste mensen,
Het gaat stilaan terug naar Kerst en Nieuwjaar toe. Dit wordt het tijdstip in het jaar waarop we terugdenken aan het kleine ongelukje met onze hond "Jacko". Hij is vorig jaar met succes bij jullie geöpereerd aan zijn rechterknietje. Mama en Papa We hadden jullie beloofd als bedanking een fotootje te sturen van onze deugeniet. Hij is ondertussen sedert 26 juli 2007 - 2 jaar geworden. En we zijn tot op heden nog steeds heel blij dat we die operatie hebben laten uitvoeren.
Nogmaals dankjewel.
