De kunstheup bij de hond is nog een haast ongekende behandelingsmethode in België.
Hoewel iedereen wel mensen kent die met een kunstheup rondlopen zijn er nauwelijks enkele honden waarbij een kunstheup werd ingeplant. In de Verenigde Staten zijn er wel reeds tienduizenden honden geïmplanteerd met kunstheupen.
Wat zijn de indicaties voor de implantatie voor een kunstheup bij de hond.
1) fracturen binnen het gewricht die niet hersteld werden of niet herstelbaar zijn;
2) chronische ontwrichtingen van het gewricht waarbij zoveel kraakbeen letsel is opgetreden dat herzetten van de heup geen zin heeft;
3) zeer ernstige vormen van heupdysplasie die niet meer in aanmerking komen voor de bekkenkanteling.
Honden die heupdysplasie hebben worden nu nog vaak geëuthanaseerd omdat men denkt dat er geen behandeling is. Dit is absoluut fout. Elke hond met heupdysplasie kan perfect geholpen worden en dat ofwel d.m.v. een bekkenkanteling of d.m.v. een kunstheup.
De kunstheuptechniek
Indien men beslist heeft om een kunstheup te implanteren wordt de patiënt eerst aan een grondig vooronderzoek onderworpen: EKG, RX van de knieën, de lage rug en de borstkas zijn vereist. Ook een bloedonderzoek is nodig. Indien al deze onderzoeken normaal zijn, kan de operatie beginnen.
Er wordt een kleine insnede gemaakt ter hoogte van de heup. De heupkop wordt uit de kom geheveld en afgezet. Dan wordt er een kanaal geboord in het dijbeen en wordt de kom in het bekken uitgefreesd. Na deze afbraakfase starten we met de opbouwfase. In eerste instantie wordt een plastiek kommetje in het bekken vast geklopt en geschroefd en daarna wordt de dijbeenstam met een speciaal apparaat en schroefjes vastgezet.De operatie wordt beëindigd door het hechten van gewrichtkapsel, spieren en huid. Honden steunen meestal twee dagen na het zetten van een kunstheup.Ze mogen dan aan een langzame revalidatieperiode beginnen om 1,5 maanden na de ingreep vrij gelaten te worden.
Kunstheup operaties zoals deze bieden een uitstekend vooruitzicht. In 95% van de gevallen zijn de honden nadien zeer goed tot perfect. In enkele gevallen treden er complicaties op, deze zijn meestal te verhelpen.
De eerste complicatie is luxatie (ontwrichting van de heupkop uit de heupkom). De hond, die normaal wandelde, zal plots erg gaan manken. Het is belangrijk dat de heup snel terug op zijn plaats wordt getrokken en de poot wordt opgebonden gedurende 10 dagen. Indien de ontwrichting niet tijdig gezien wordt kan de heup niet meer herzet worden. Een nieuwe operatie is dan nodig.
Een tweede complicatie is neuropraxie. Hierbij ontstaat een beklemming van de belangrijkste zenuw van de achterpoot tijdens het manipuleren van de weefsels gedurende de chirurgie. Dit is soms onvermijdelijk omdat er hevels moeten worden aangebracht om te kunnen werken in het gebied en omdat de spieren bij deze patiënten vaak sterk verkort zijn. Neuropraxie is een probleem dat zich haast steeds spontaan hersteld.
Het herstel kan zeven dagen tot zes weken duren. Patiënten met deze afwijking, hebben tijdelijk een lamme achterpoot.
De derde complicatie is infectie. Infectie is de meest vervelende complicatie. Ze is meestal niet oplosbaar door het toedienen van antibiotica. Het verwijderen van de inplant is vaak de enige oplossing. Bij deze patiënten wordt de operatie dan ook als niet gelukt beschouwd.
Zulke complicatie komt voor bij ongeveer 1% van de patiënten en dit zowel bij mens als dier. Een infectie kan optreden snel na de ingreep of zeer lang na de ingreep (jaren). Indien de infectie optreedt jaren na de ingreep is er meestal een ander onderliggend probleem (bv. een prostaat- of baarmoederinfectie of tandabcessen. Het is dan ook van belang deze patiënten jaarlijks grondig na te kijken.
Indien er een infectie optreedt snel na de ingreep dan is dit het gevolg van contaminatie tijdens de chirurgie. Zelfs met de meest geavanceerde steriele technieken is het onmogelijk om 100% infectieloos te werken.
Bacteriën die een operatieve wonde besmetten zijn meestal de eigen huidbacteriën van de hond. Deze komen in de wonde bij het doorsnijden van de huid.
Eigenaars die de beslissing nemen om een kunstheup te laten implanteren bij hun hond moeten een behoorlijke financiële inspanning doen maar krijgen een hoog technologische ingreep aangeboden die zeer gunstige resultaten geeft bij het allergrootste deel van de patiënten.