Chirurgie bij de hond is zonder twijfel iets waar zeer veel eigenaars vroeg of laat mee worden geconfronteerd.

Uit onderzoek blijkt dat de meest frequente vorm van chirurgie deze is waarbij de hond wordt gesteriliseerd of gecastreerd (80 % van alle chirurgie). bij de sterilisatie worden de eiertakken (ovaria) verwijderd en de naam van deze ingreep is dan ook ongelukkig gekozen. Castratie zou het correcte begrip zijn. Dat woord wordt -dan wel correct - gebruikt bij de mannelijke hond.

Bij de reu is de castratie meestal een eenvoudige ingreep behalve als één of twee testikels niet zijn afgezakt en zich nog in de buik bevinden. In dat geval spreekt men van cryptorchidie. Cryptorchidie is in meer dan 95 % van de gevallen éénzijdig en dus is de tweede teelbal meestal wel uitwendig te zien.

Bij cryptorche reuen bestaat er een grotere kans op de ontwikkeling van teelbalkanker in de niet afgezakte bal. Dat is dan ook vaak de reden om deze voorbehoedend te verwijderen.

Deze verwijdering is meestal geen eenvoudige klus want de buikbal is meestal misvormd en week en dus niet te voelen. Tevens zit hij meestal zeer diep in de buik verborgen. Dat maakt dat de ingreep dikwijls moeilijk is en dat vooral de snede zeer groot kan zijn. Grote snedes geven grote pijn en grote kans op complicaties.

Honden met zulk probleem kunnen nu echter laparoscopisch worden geholpen. Dat biedt zeer veel voordelen. De snedes zijn zeer klein, de nazorg is quasi nihil , het herstel is ontzettend snel, er moeten geen hechtingen worden verwijderd en de patiënt mag direct weer alles doen en volop actief zijn.

Bij laparoscopie wordt de patiënt op de buik ruim geschoren en in anesthesie gebracht . Via een kleine naald wordt dan koolzuurgas in de buik geblazen tot deze opgespannen staat. Nu wordt een eerste buis door de buikwand ingebracht. Langs hier wordt de scoop ( kijkbuis ) in de buik geschoven. Deze scoop is verbonden met een camera, een TV scherm , een video recorder en een video printer. De ganse procedure wordt aldus op DVD opgenomen.

Na inbreng van de eerste kijkbuis wordt een tweede en derde schacht ( trocard) in de buik aangebracht. Deze hebben elk een diameter van 5 mm. Langs hier worden tangen en scharen in de buik geschoven. De testikel wordt opgezocht, vastgeklemd en langs beide zijden losgemaakt. Daarbij worden de bloedvaten dichtgeschroeid. Tenslotte wordt de testikel uit de buik getrokken. Bij erg grote testikels moet de grootste snede daarom soms wat worden vergroot. Als de testikel uitgenomen is, wordt de buik nog eens grondig nagekeken op bloedingen en als er geen zijn worden alle buizen verwijderd. Tevens wordt de lucht uit de buik gelaten. De zeer kleine wondjes worden met enkele zelf verterende hechtingen gesloten en klaar is kees.